Het topje van de ijsberg...

De heer Jansen verschijnt op mijn vrijdagmiddag spreekuur met een vier maanden bestaand “ulcus” aan het rechteronderbeen. Als ik met de zuster samen de verbanden van zijn been afhaal, verschijnt er een ongeveer 5 cm grote, wat riekende, wond aan de binnenkant van de rechterenkel.

“Ik ben pas verhuisd naar deze regio dokter en mijn vorige huisarts wist er op een gegeven moment ook geen raad meer mee.” vertelt meneer Jansen “Wat adviseerde uw huisarts dan precies?” vraag ik.

“Zwachtels tegen het vocht en er zijn inmiddels geloof ik al vier verschillende wondverbanden op gegaan” zegt hij, enigszins moedeloos. “De thuiszorg hielp mij hierbij. Die meiden doen ook hun best hoor, maar ze hebben geen tijd. Los gezien daarvan, de een kan beter verbinden en zwachtelen dan de ander.”

Ik knik, helaas heb ik dezelfde ervaringen. “Is er verder onderzoek gedaan naar uw been, bijvoorbeeld met een echoapparaat?” “Nee dokter”…

Ik kijk naar de zuster en aan haar blik zie ik dat zij weet wat ik denk. Namelijk dat het toch eigenlijk bizar is dat een aandoening die de maatschappij zoveel geld kost aan zorgconsumptie en werkverzuim vaak niet de aanvullende diagnostiek krijgt die het verdient. En dan heb ik het nog niet over onderschatting van het persoonlijk leed van de patiënt, dag in dag uit met een pijnlijke wond aan je been.

“Heeft u ooit een trombosebeen gehad?” vraag ik, “Nee dokter, wel een spatader operatie aan het andere been.” Ik plaats de echokop in zijn rechterlies en zie een daverende spatader, verlopend over zijn gehele bovenbeen naar het onderbeen tot vlak boven de wond. “U heeft een grote spatader” zeg ik, “Die wond die u heeft, is slechts het topje van de ijsberg.”

Ik leg hem uit dat die spatader continue druk geeft op de oppervlakkige weefsels, dus ook de huid. Dit leidt tot huidveranderingen en slechte of uitblijvende genezing van zijn wond.

“En nu dokter?” “Spatader problemen worden vaak onderschat, die ader moet worden behandeld, dan zal de verhoogde druk die van binnen op de huid staat afnemen en kan de huid beter herstellen.” vertel ik. “Maar kan ik die ader dan zo maar missen dokter?” “Omdat uw diepe aderen doorgankelijk en goed zijn, kan dat zeker.”

Ik stel meneer Jansen gerust en zeg dat er uit onderzoek blijkt dat bij chronische wonden, veroorzaakt door oppervlakkige spataderen, vaak een snellere genezing optreedt van de wond als deze spataderen worden behandeld. Ook is er echt bewijs dat er minder kans is op opnieuw optreden van een open been in de toekomst als behandeling plaatsvindt van de aderproblemen.

Een week later, behandel ik zijn spatader onder plaatselijke verdoving dmv een verbrandingstechniek in de ader. De ingreep duurt ongeveer 30 minuten en hij kan daarna lopend weer het ziekenhuis uit. Drie weken later is zijn open been genezen.

Natuurlijk is het niet altijd zo simpel en succesvol. Echter mijn ervaring is wel dat bij oppervlakkige spataderen en een open been, behandeling van deze spataderen vaak een gunstig effect heeft op de genezing, zeker als de diepe aderen verder goed functioneren. Moraal van dit verhaal, kijk niet alleen naar het topje, maar kijk ook naar de ijsberg daaronder.

Dave van der Zwaan, dermatoloog

Posted in Open been on Apr 07, 2016

Comments

Inloggen | Registreren

Het topje van de ijsberg

Post a reply
3578 views

1-0 of 0

Reply to this discussion

You cannot edit posts or make replies: